«ژوان کورسل» از شهدای فرانسوی جنگ است.
به گزارش رجانیوز، وی پس از اینکه در فرانسه به تشیع گروید، نامش را به کمال تغییر داد و برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه قم رفت. وی سپس به سپاه بدر پیوست و در عملیات مرصاد و در سن ۲۴سالگی در شهر اسلامآباد شهید شد.
او همچنین دو کتاب «چهل حدیث» و «مسأله حجاب» را به زبان فرانسه ترجمه کرد. از او نقل شده است که: «دعای کمیل باعث شیعه شدن من شد.»
بکش بالاکه پایین تر نیاید
که چون تو درجهان دلبرنیاید
اولیای الهی وامامان شیعه از کشته شدگان به دست قوم عرب بوده اند درحالیکه ایرانیان همواره درصدد دفاع از اولیای الهی بوده اند.
درجنگ جدید اقتصادی هم به فضل خدا آمریکا واروپا را نه تنها برکفشهای ایران بلکه خردشده برزیر پای ایرانی خواهنددید.
ما سلاله ی پاک حسینیم هیهات که دشمن حتی در کلام ما بتواند ضعف مارا ببیند.آنان که در روزهای حادثه،با این کشور بیگانه اند وحتی از پشت برآن خنجر می زنند چگونه وبا چه وقاحتی به خود اجازه می دهند که در روزهای حادثه ، اظهار نظرکنند.
که دقیقا معادل عربی آن "جمعه" می باشد واین دقیقا بیان می سازد که جمع شدن درنقطه ای برای عبادت ودر روزی خاص ، ریشه ای باستانی دارد.
آدیانکا←آدیانکه←آدیانه←آدینه
مشق شب:درمورد ارتباط این واژه با آیینه فکرکنید
درست شده استکه به هواپیماهای بدون سرنشین کنترل از راه دور اطلاق می شود.
به زمین نشاندن پهبادپیشرفته آمریکایی ها توسط ایرانی ها ونیز پرواز دادن پهبادایرانی برآسمان اسرائیل توسط حزب الله لبنان باعث توجه عموم به این واژه شده است.
منبع:تحقیقات ادبی فرامرزمیرشکار
البته دربرهان قاطع معنای میوه ای که از هند می آید نیز درج شده که باتوجه به یای نسبت آن به نظر صحیح نمی آید.
از امام صادق(ع) درباره اسپند و کندر سوال شد پس آن حضرت فرمود: هیچ ریشه ای از گیاه در زمین نمی جنبد و هیچ شاخه ای در آسمان بالا نمی رود مگر آنکه خداوند فرشته ای را ماموریت داده تا آن را به قطعات خرد شده تبدیل کند یا به سرنوشتی که دارد برساند و شیطان (میکروب) از هفتاد خانه ای می گریزد که در نزدیکی خانه ای باشد که در آن اسپند است و شفا از هفتاد بیماری در اسپند است که آسان ترین آن خوره است، پس دود کردن اسپند را از یاد نبرید. ولی کندر منتخب و برگزیده پیامبران سابق است و حضرت مریم(ع) از آن، کم گرفت و هیچ دودی سریع تر از دود کندر به آسمان بالا نمی رود. دود کندر میکروب ها را دفع و آفات و بلاها را طرد می کند پس دود کردن کندر را از یاد نبرید. (بحار ج ۵۹ ص ۲۳۴)
شلّاق هم به معنای ابزاری که ضربه بر ران فرود می آورد می شود.
"سپند "همان اسپند یا اسفند است که به معنای گیاه پاک وپاک کننده نیز استفاده شده است
"هر"نیز به نظر می رسد محل برآمدن هور یاخورشید بوده است که بر"کوه " اطلاق شده است.
"هر"در زبان عربی به "حرا" تغییر شکل داده است.
منبع:تحقیقات ادبی فرامرزمیرشکار
ابراهیم بن موسى که در مسجد امام رضا در خراسان امامت مىکرد، مىگوید: از امام رضا(ع) با اصرار زیاد پول خواستم، حضرت براى بدرقه عدّهاى از طالبیین- کسانى که از نسل حضرت ابوطالب(ع) هستند- بیرون آمد، در این هنگام وقت نماز فرا رسید و حضرت(ع) به سوى قصرى که در آنجا بود، روانه شد و در زیر درختى نزدیک آن قصر نشست و من هم با او بودم و غیر از ما کسى نبود، امام رو به من کرد و فرمود: اذان بگو.
پس گفتم: اجازه مىدهید همراهان ما نیز بیایند؟ فرمود: خدا تو را بیامرزد، نماز اوّل وقت را بدون عذر تأخیر نینداز و اوّل وقت نماز را بپا دار! برخاستم، اذان گفتم و نماز خواندیم.
عرض کردم: یا بن رسول الله! مدتى از آن وعدهاى که به من فرموده بودید، گذشته است و من نیازمندم و شما کارتان زیاد است و من موفق نمىشوم تا همیشه خدمت شما برسم.
راوى مىگوید: امام(ع) محکم بر زمین کوبید و شمشى از طلا بیرون آورد و به من داد و فرمود: این را بگیر و خداوند به واسطه آن به تو برکت دهد و از آن بهرهمند شوى و آنچه را که دیدى، پوشیدهدار و به کسى نگو.
ابراهیم بن موسى مىگوید: این مال، آن قدر برکت پیدا کرد تا اینکه در خراسان ملکى را به قیمت هفتاد هزار دینار خریدم، پس در میان امثال خودم، غنىترین و ثروتمندترین مردم آن دیار شدم. (بحار:49/49، حدیث 49)
* قرضی که از خاک ادا شد
محمّد بن عبدالرحمن همدانى مىگوید: قرضى داشتم که به خاطر آن، دنیا برایم تنگ و تار شده بود، با خود گفتم: فقط آن کسى که مىتواند قرضم را ادا کند، مولایم امام رضا(ع) است، پس نزد او رفتم.
امام به من فرمود: خداوند حاجت تو را برآورده کرد و دیگر دلتنگ نباش، من نیز وقتى این را شنیدم دیگر چیزى نخواستم و خدمت امام ماندم، حضرت روزه بود و دستور داد براى من غذا بیاورند.
عرض کردم: من هم روزه هستم و دوست دارم با شما افطار کنم و از غذاى شما تبرک بجویم. هنگام غروب، نماز مغرب را خواندند و در وسط خانه نشستند و غذا خواستند، با هم افطار کردیم و بعد به من فرمود: شب را نزد ما مىمانى یا اینکه حاجت خود را مىگیرى و مىروى؟ گفتم: بروم بهتر است.
حضرت دست خود را به زمین زد و یک مشت خاک برداشت و فرمود: بگیر، آن را گرفتم و در جیبم قرار دادم و با تعجّب دیدم که همهاش دینار است، از آنجا به خانهام آمدم و نزدیک چراغ رفتم تا دینارها را بشمارم، دینارى از دستم رها شد.
وقتى نگاهش کردم، دیدم روى آن نوشته شده «پانصد دینار است، نصف آن براى قرضت و نصف آن براى مخارج تو است»، وقتى این را دیدم، دیگر نشمردم و آن دینار را در کیسه گذاشتم، صبح وقتى دینارها را شمردم، آن دینار را پیدا نکردم هر چه زیر و رو کردم، آن را پیدا نکردم و پانصد دینار تمام بود!
* آهویی که خندان نزد امام رضا(ع) رفت و گریان برگشت
عبدالله بن سوقه مىگوید: امام رضا(ع) از کنار ما گذشت و با ما درباره امامت خویش بحث کرد، من و تمیم بن یعقوب سرّاج به امامت او قائل نبودیم و زیدى مذهب بودیم.
وقتى که با آن حضرت به صحرا رفتیم، چند آهو دیدیم و امام(ع) به یکى از بچه آهوها اشاره کرد و بچه آهو آمد و نزد حضرت ایستاد، ایشان دست مبارکش را به سر بچه آهو کشید و آن را به غلامش داد.
بچه آهو، مضطرب و ناراحت بود و مىخواست به چراگاه برگردد، حضرت با او طورى سخن گفت که ما نفهمیدیم و آهو ساکت شد.
آنگاه فرمود: اى عبدالله! آیا باز هم ایمان نمىآورى؟ گفتم: چرا اى آقاى من! تو حجّت خدا بر خلقش هستی و توبه مىکنم.
سپس حضرت به بچه آهو فرمود: به چراگاهت برو.
بچه آهو در حالى که اشک از چشمانش سرازیر بود آمد و بدن خودش را به پاهاى امام(ع) مىکشید و صدا مىکرد.
حضرت فرمود: مىدانى چه مىگوید؟ گفتیم: خدا و پیامبر و فرزند پیامبرش داناترند.
فرمود: این آهو مىگوید: اول که مرا خواندى، خوشحال شدم و خیال کردم گوشت مرا خواهى خورد و دعوتت را پذیرفتم، ولى اکنون که مرا امر به رفتن کردی، مرا غمگین کردى. (بحار: 52/49، حدیث 60)
